مدیران فوتبال ایران تنها به فکر خودشان هستند .(مصاحبه آقای دکتر دادکان)

اما خب مردم هم از تیم‌های محبوب خود انتظار دارند؟
بله، اما می‌‌خواهم بپرسم خروجی این هزینه‌ها چه بوده است، فوتبال ایران توانسته کدام پدیده را رو کند؟ پولی که مربیان طلب می‌کنند، این روزها به 700، 800 میلیون تومان رسیده و بازیکنان پیشنهاد یک میلیاردی دریافت کرده‌اند. می‌‌خواهم بپرسم آیا این مدیر برای بقای فوتبال و باشگاهش این خرج‌ها را می‌کند و یا چون می‌خواهد بماند از جیب مردم ولخرجی می‌کند؟ اگر برای باشگاه و فوتبال این کارها را می‌کند، چرا یک تیم پایه درست و حسابی درست نمی‌کند؟ واقعا دل مردم به درد آمده که هر ساله پول این ملت با سهل‌انگاری مسوولان به هدر می‌رود، آن هم در شرایطی که خروجی‌اش‌ هیچ بوده است. مطمئن باشید اگر یک مدیر قرار بود 10هزار تومان از جیب خودش برای فوتبال خرج کند، هیچ‌گاه چنین کاری را انجام نمی‌داد. متاسفانه می‌بینیم که این مدیران دولتی مدام به بازیکنان و مربیان وعده می‌دهند که از نهادهای دولتی پول به باشگاه تزریق می‌کنند.
فکر می‌کنید قانون سقف قراردادها مفید بوده است؟
آن‌هایی که درباره سقف قرارداد در سال گذشته و سال‌های گذشته صحبت کرده‌اند، دروغ گفته‌اند. خود آن مسوولان هم می‌دانند که قانونشان اجرا نشد و شاید بتوان گفت تنها به اندازه انگشتان یک دست بودند کسانی که قانون سقف قرارداد را رعایت کردند، اما متاسفانه در جامعه طوری القا کردند که گویی همه تیم‌ها زیر سقف قرارداد به بازیکنان و مربیان پول داده‌اند. من می‌‌خواهم بپرسم که این فوتبال افسارگسیخته را سال آینده چه کسی می‌تواند مهار کند؟ چه کسی می‌تواند با این شرایطی که به وجود آمده است و با این پول‌هایی که داده شده فوتبال را مدیریت کند؟ وقتی یک مربی برای 10ماه تا 700، 800میلیون تومان پول می‌گیرد، با چه مقدار پول راضی می‌شود که به تیم ملی بیاید. باشگاه‌های سرشناس ما نظیر پرسپولیس، استقلال و سپاهان پول‌هایشان را از کجا می‌آورند؟ تنها رقابت آن‌ها برای بقای خودشان است و من متعجب از دولت و مجلسم که چرا مقابل این هزینه‌ها سکوت کرده‌اند. می‌‌خواهم بپرسم که آیا اگر همین پول در کشورهای دیگر داده می‌شد، آیا باز هم بازیکنانی نظیر علی کریمی، ساموئل یا آندرانیک تیموریان حاضر می‌شدند در ایران بازی کنند؟ حتما پول‌های زیادی به بازیکنان فوتبال در ایران داده می‌شود که حاضرند در فوتبال ایران بازی کنند.
البته سایر رشته‌ها هم مانند شما از این ریخت‌وپاش‌ها در فوتبال گلایه دارند.
ما از قهرمانان کشتی، وزنه‌برداری و دوومیدانی در المپیک انتظار کسب مدال داریم اما در فاصله دو ماه تا آغاز این بازی‌ها گلایه این ورزشکاران را می‌شنویم که هنوز به دنبال پاداش‌های خود هستند، آن هم در شرایطی که بازیکنان فوتبال جلوی این ورزشکاران و قهرمانان جهان سالی 700 تا 800میلیون تومان پول می‌گیرند. درد ورزش ما این تبعیض‌هاست.
قانون منع حضور دروازه‌بان‌های خارجی را چطور ارزیابی می‌کنید؟
به نظرم آن‌هایی که طرفدار حضور دروازه‌بان‌های خارجی هستند، خیلی به مسایل ملی توجهی ندارند. می‌‌خواهم این را بدانم وقتی یک مدیر اصرار می‌کند که دروازه‌بان خارجی به فوتبال ایران بیاید، به خاطر بقای خودش این خواسته را دارد و یا واقعا به فکر فوتبال ایران است؟ مطمئن باشید این مدیران تنها به فکر خودشان هستند. در غیر این صورت مگر ما می‌توانیم از دروازه‌بان‌های خارجی در تیم ملی استفاده کنیم؟

روزنامه گل شماره 1784

/ 2 نظر / 9 بازدید
مهدی صادقی

سلام منم تربیت بدنی میخونم.هنرستانی ام.به این رشته علاقه دارم و عشق میورزم.با تبادل لینک موافقی؟اگه موافقی منو با عنوان"دهکده ی ورزش ایرانیان"لینک کن و بعد بگو با چه اسمی لینکت کنم.

الناز

سلام وبلاگ اموزنده ای داری من دانشجوی ترم اخر تربیت بدنی هستم دنبال یه پروزه در مورد ورزش هوازی و تاثیر ان بر افسردگی میگردم که تو وبلاگت پیدا نکردم ممنون میشم اگه داشتی واسم بفرستی.