1 - تلویزیون دلش نمی‌خواهد مهمترین اتفاق بسکتبال ایران یعنی حضور در جام‌جهانی را نشان دهد. بسکتبالی که بعد از صعود به مسابقات المپیک نشان داد سری بین سرها باز کرده است و آنقدر قابلیت دارد که مخاطب را پای گیرنده‌اش نگه دارد. تلویزیون دلش نمی‌خواهد مهمترین اتفاق ورزش اول مملکت یعنی کشتی را نشان دهد همان که زمانی احترامی برای خود داشت و شاید امروز هم فوتبال به رسم کسوت و ادب خودش حق تقدم پخش را به او بدهد، اما تلویزیون دلش نمی‌خواهد کشتی پخش کند حتی اگر به قیمت کشته شدن این رشته ورزشی حساس در ایران تمام شود. تلویزیون دلش نمی‌خواهد فوتسال پخش کند. دلش نمی‌خواهد مسابقات جهانی جودو را پخش کند و فقط آنچه را که خودش دلش می‌خواهد پخش می‌کند و بس.
2 - ریشه و معیارهای تلویزیون برای اجازه پخش دادن و ندادن چیست؟ چگونه است که مسابقاتی به اهمیتی که شرح آن رفت پخش نمی‌شود اما مسابقه تیراندازی به اهداف پروازی که اتفاقا نیاز به دوربین‌هایی با قابلیت سوپراسلوموشن دارد که تلویزیون ایران از آن بی‌بهره است با کیفیتی ضعیف روی آنتن می‌رود. برزگر مرد موسفید کشتی ایران گلایه‌ می‌کند که تلویزیون فوتبال لبوپزهای انگلیس را پخش می‌کند از مسابقات جهانی این رشته چشم‌پوشی می‌کند. اهالی رشته‌های مختلف دل‌شکسته از قطع ارتباط‌شان با رشته‌های خود که پیش از این امکانش از طریق امواج جعبه جادویی ممکن بود سر خورده به دنبال جواب پرسش خود می‌گردند.
3 - تلویزیون نیاز به پخش رشته‌های مختلف ورزشی را درک کرده است. که اگر اینگونه نبود اساسا فکر شبکه ورزش و تاسیس آن شکل نمی‌گرفت. پس حتما اهالی جام‌جم می‌دانند که فراگیری رشته‌های ورزشی مختلف به چنین نیاز مسلمی خواهد انجامید و هیچ تبلیغی برای جذب توده مردم به ورزش که تضمین‌کننده نشاط و شادابی جامعه است مهمتر و واجب‌تر از پخش مسابقات ورزشی نیست، اما شاید همین «شبکه ورزش» محل اختلاف باشد. قبلا مسوولان تلویزیون از سازمان تربیت خواسته بودند تا آنها هم در هزینه‌های سرسام‌آور راه‌اندازی سخت‌افزاری شبکه ورزش سهیم شوند تا هر دو سازمان از برکات این شبکه منتفع شوند اما سازمان تربیت‌بدنی هرگز این رقم وحشتناک را که گفته می‌شود چیزی در حدود یکصد میلیارد تومان است در ردیف بودجه خود ندیده است. بنابراین سازمان ورزش پا پیش نگذاشته است تا طرح پر هزینه شبکه ورزش روی زمین بماند.
4 - اجازه بدهید فکر تسویه حساب را از سرمان بیرون کنیم. عدم پخش مسابقات جهانی هیچ ربطی به پا ندادن سازمان ورزش برای کمک به تدارک شبکه مستقل ورزش ندارد. سیاست آنها عبور از کنار این مسابقات بوده است. اصلا چرا باید مسابقات کشتی آزاد پخش شود وقتی یک به یک قهرمانان ایران دراز به دراز روی تشک پهن می‌شوند و شکست‌هایشان غرور یک ملت را جریحه‌دار می‌کند. فوتسال پرحاشیه چرا روی آنتن برود؟ بسکتبالی که به آمریکا یعنی قهرمان جهان می‌بازد و از همت و غیرت بچه‌ها هم کاری برنمی‌آید. جودوکارانی که روی تاتامی گره می‌خورند چه ویژگی‌ای برای پخش تلویزیونی دارند....
5 - این دلایل توجیه مناسبی برای بایکوت مسابقات ورزشی است و به تغییر این مسیر قهقرایی کمک خواهد کرد؟

نویسنده : رضا خوشنویس




:: برچسب‌ها:
ن : بهنام پارسا
ت : یکشنبه ٢۸ شهریور ۱۳۸٩
نظرات ()
 
جهت اطلاع از تنظیمات و ویــــرایش این قالب اینجا را کلیک کنید.

.:: کلیک کنید ::.